ایستادن اجبار کوه بود!

رفتن سرنوشت آب!!

افتادن تقدیر برگ!!!

و

صبر پاداش آدمی

هرگز از کسی که همیشه با من موافق بود ، چیزی یاد نگرفتم.

۱. انجام ورزش هاي ايروبيک

2. مشورت کردن

3.  صحبت کردن با خود

4 . نوشتن و به تحرير درآوردن

5. خودياري و کمک گرفتن از گروه هاي حمايتي؛در این روش بیمار درباره  مشکل خود با ديگر افرادي که مشابه اش است صحبت می کند. در اين گونه گروه هاي حمايتي سعي مي شود با صحبت کردن با بیمار و بررسي دقيق مشکل شان، شرايطي را که موجب ناراحتي و افسردگي بیماران مي شود؛ شناسايي و موجب کاهش تاثيرات آن بر بیمار را فراهم آورد.

از فردا ۲ باره مدرسه شروع میشه!!

ظهرانم!!!

باز همون حلیم و همون بشقاب!!!

دانشگاه هم که شروع میشه!!!!

بازم شروع شد!!!

تعریف کردن های یارو از دانشگاه  محل تحصیلش هم شروع میشه!!!! وای وای وای!!!!

تیموری هم میادش دنبالم با هم بریم سر کار ولی همیشه با نیم ساعت تاخیر میاد.

ماجد رو کجای دلم بذارم؟

راستی ۸ اردیبهشت هم فراموش نشه!!!

آها... ترجمه های لعنتی رو چه کنم!!

ولی بازم خوبه که فردا ۲باره بچه های مدرسه رو می بینم. اسماشون زیادن. حیفه اسم بعضیشون از قلم بیفته.

امسال روز معلم هم من نیستم!!!

از فردا دیگه خواب ظهر هم تعطیل میشه.

ولی میوه ها و غذاهایی که همکارها میارن شروع میشه؛ فردا نوبت احمده.

خدا کنه که آخر سال پرونده ی خودم و همه دوستان سفید و خوب باشه و نمره ی همه ۲۰ 

بعداً نوشت:

روز اول مدرسه که 2 دانش آموز بیشتر به مدرسه نیومد و هنوز نرفتیم مدرسه برگشتیم.

بر اساس این اصل که مخالف نظریه ی تسهیل اجتماعی می باشد؛ حضور دیگران در مواردی که در کنارمان هستند باعث کاهش کارایی ما در یک کار گروهی می شود. مثلا در هنگامی که مشغول هل دلدن ماشین به همراه دیگران هستیم از انرزی کمتری استفاده می کنیم نسبت به حالتی که به تنهایی مشغول به انجام آن کار هستیم. و همین که دیگران در کنارمان هستند و به این امید که آنان به مقدار کافی توانایی انجام این کار را دارند؛ باعث می شود که ما برای انجام این کار از توان کمتری بهره بگیریم.

خداوندا! دستانم خالی اند

و دلم غرق در آرزوها

 یا به قدرت بی کرانت دستانم را توانا گردان،

یا دلم را از آرزوهای دست نیافتنی خالی کن

اصیل بودن سعادت است؛ اما خوب است رفتار ما

 به گونه ای باشد که نیازی به  پرسش از اصل ما

 نباشد.

   زاهدی گفت: روزی به گورستان رفتم و بهلول را در آنجا دیدم پرسیدمش اینجا چه می کنی؟

گفت: با مردمانی همنشینی می کنم که آزارم نمی دهند، اگر از عقبی غافل شوم یادآوریم می کنند و اگر غایب شوم غیبتم نمی کنند.